Nos quedamos sin Esperanza. Se fue Esperanza Aguirre. Que vaya con Dios. La Esperanza nunca nos debe faltar. No desesperemos. Esto ha de cambiar algún día a bien, a mejor, alguna vez, a pesar de nuestr@s polític@s.
Se nos marchó Santiago, casi centenario, casi eterno, inmenso. Hasta siempre Camarada. Descansa en Paz. Nos quedará el Camino. El recorrido por tí y el que nos falte por recorrer a nosotr@s mism@s. Y nos quedará el Camino de Santiago. Vivencia excepcional.
Ĉi tie mi skribos tion, kion mi povas pensi pri nura tempo aŭ ĝi altiros min. Mi skribos hispane kaj, kelkfoje, en Esperanto. Malofte, ankaŭ en aliaj lingvoj ke mi studu. Ankaŭ mi povos adapti iujn verkaĵojn aŭ tekstojn de librojn. Se iuj el ili havas kopirajton, mi, bonvole, erarigos aŭ modifigos ilin. Dankon.
Callosa asquerosa
Perdón por el título, pero no es un insulto hacia mi querido pueblo. Simplemente es una observación de cómo se encuentra en la actualidad, recién acabadas nuestras Fiestas Patronales.
La verdad es que está realmente sucia y asquerosa de ver, pasear o simplemente salir a la calle. Es lamentable. Hay basura de toda clase imaginable expandida por cada calle que se transite (al menos las que yo transito). Hay restos de botellas, bolsas y de plástico vasos de casi todos los tamaños, de bebidas, botes y latas de refrescos y cervezas, bricks de zumos e isotónicos, papeles de toda clase (servilletas, revistas de publicidad destruidas, cajas de pizzas, octavillas anunciadoras tiradas por el suelo, pañuelos de papel, ropa vieja,...). Hay vómitos secos y pegados en las aceras, botellas de cristal abandonadas, enteras o hechas añicos. Incluso he llegado a ver algún tampón y compresas. Con su sangre incluida. Los contenedores de basura, a mediodía están llenos a rebosar, las esquinas, los rincones huelen a agrio. Los jardines y parques sucios, malolientes y desastrosamente abandonados de una mano de limpieza. O con exceso de suciedad y basura. Y, curiosamente, las papeleras... VACÍAS.
Hay restos de lo mencionado, abandonado primorosamente en portales, ventanas, esquinas, aceras, junto a las ruedas de coches, cerca de los contenedores... Todo muy correctamente situado y ordenado con mimo. Con mucho cuidado. Con suma delicadeza, a veces, junto a esa papelera vacía. Bien colocadito. Que no moleste al pasar a nadie.
Hay postes, esquinas y farolas que están a punto de causar náuseas al pasar junto a ellos por causa de las excreciones, sólidas o líquidas de los animales: de 2 ó 4 patas. No han visto el agua en tiempo...
¿Es la gente de Callosa tan incívica? ¿Somos tan maleducados, tan incorrectos? Bueno, la gente es como es. No hay más, aunque pudiera cambiarse. Cada cual es como cree que ha de ser y actúa en consecuencia.
Pues bien, cuando la gente, o la inmensa mayoría, es tan incívica, maleducada, incorrecta, dejada,... ahí es donde deben actuar las autoridades, que para eso, creo, están. No se pueden dejar las calles en el estado de abandono en que están. No se pueden limpiar las 4 calles ‘importantes’ y las otras no. Callosa no es la Calle Mayor, el Paseo, la Avenida de la Constitución y el Parque San Roque. Es algo más. Es algo más importante.
Señoras y señores políticos dirigentes de esta Real, Fidelísima e Ilustrísima Ciudad: cuando se vayan de vacaciones, con todo el derecho del mundo, como cualquiera, piensen que, por la causa que sea, queda gente que no marcha a ninguna parte y algunos otros que vienen de vacaciones o ya las acabaron y la actividad no cesa ni un momento, solo se aminora.
Cuando el incivismo callosino o visitante falle, actúen ustedes. No soy quien para decir a nadie como debe hacer ‘su trabajo, su cometido’. Allá cada cual, pero no recuerdo haber escuchado y sufrido el molesto motor de esa ¿limpiadora/barredora? mecánica tan asiduamente como en otras épocas. Puede que sea solo una percepción mía. ¡Ay! recuerdo a aquellos barrenderos, con su escoba de fabricación casera hecha de una rama de árbol y con hebras secas de matujos atadas con un ‘filete de cáñamo’. Eso sí que era barrer y limpiar. Con ‘palicos y cañicas’ las calles estaban limpias, curiosas, agradables de transitar. Y encima las regaban. No se trata de pensar que ‘pa eso cobran’ o que ‘pa eso están’, no, porque no siempre cobran ni están. Además, no bastaría solo con quitar la basura de en medio, como a veces se hace. Las calles, aceras, parques y jardines quedan manchados tras los derramamientos de líquidos y vómitos, rotura de botellas, vidrios. Y, además, están los cubos de agua que tiran algunas personas después de haber fregado sus suelos,... Y ¿por qué no se limpian regularmente las calles con esa manguera a presión que tiene, o tenía, a su disposición el equipo de limpieza pública? Por algo será.
Ya saben ustedes como deben actuar. Limpien. Limpien las calles, las aceras, los parques, los jardines. Limpien. No. Ustedes no. Ustedes manden limpiar. Ustedes ya tienen otros menesteres y ocupaciones, primando el de recaudar mucho para que no les falte a ustedes de nada.
Cualquier persona normal, en su economía doméstica diaria, sabe que tiene dos opciones para poder guardar algo al cabo de su vida (ingresos-gastos=ahorro): recaudar más y seguir gastando lo mismo, o, en segundo caso, recaudando lo mismo (salario), gastar menos. Quitar gastos no necesarios. Y hay tantos...
Desgraciadamente los políticos que nos ha tocado (iba a decir, sufrir o mantener, pero no) en suerte para que nos gobiernen en este siglo XXI se preocupan más por el primer punto. Claro lo primero es antes. Y, la verdad, nadie se tira piedras sobre su propio tejado. ¡Qué tontería! Y a nivel local no iba a ser menos. Y, conste donde deba constar, que no estoy hablando en ningún momento de colores políticos. Simplemente generalizo. A pesar de que hay quien dice que no todos los políticos se deben meter en el mismo saco. No. Claro que no. En eso estoy de acuerdo. Los que no quepan en el mismo saco se meten en otro igual. Porque da lo mismo. Son todos iguales.
Porque, claro está, que para recoger más, como está a la orden del día con estos políticos actuales, hay que seguir recaudando más. Y más... Ni un momento piensan en reducir gastos, la mayoría, inútiles. Entonces ¿qué inventamos? Pues ponemos los bordillos azules y otro ingreso. De momento lo ponemos baratito para que no se queje nadie o sean los menos. Para que sea leve. Je, je, por muy barato que sea, que no digo que no lo sea, es más caro que antes de San Roque. De todos modos cabría recordarles a los dirigentes que existe una zona 'naranja' para residentes o algo parecido.
Desde estas líneas, ni desde ningunas otras, ni yo ni nadie, puede incitar a alguien a ‘tunear’ los aparatos pintándolos o graffiteándolos, ni a obturar las cerraduras con silicona, ni derribarlos, ni estropearlos. De ningún modo se puede romper voluntariamente las placas solares que los alimentan, ni las pantallitas digitales donde ver lo hemos de pagar por lo que antes no pagábamos. NO. En mayúsculas. De ningún modo ni manera. RESPETEMOS EL MOBILIARIO URBANO. Pero sí que se puede alentar al ciudadano a NO USAR LA ZONA AZUL. Buscar sitios alternativos, calles aledañas, huecos no azules. Ocasionará alguna molestia aparcar algo más lejos de donde se tiene costumbre, estará un poco más complicado, será más ‘traumático’, pero cuando la empresa vea que no es un negocio rentable,... puede que desista y se lleve sus aparatos, impecablemente nuevos y vacíos, a otro lugar. Usemos las zonas azules solo cuando sea horario gratuito, que lo hay. Busquemos otro sitio en horas de pago. Será largo, pero “La unión hace la fuerza”. Y, por favor, muy encarecidamente: RESPETEMOS EL MOBILIARIO URBANO. Respetémoslo en todo momento. Incluidas las papeleras. Usémoslas. Mantengamos las calles limpias y la zona azul vacía. Ya que por ahi debemos circular nosotr@s mism@s.
Por favor, no comenten este artículo. Ni para bien, ni para mal. Gracias por leerme.
La verdad es que está realmente sucia y asquerosa de ver, pasear o simplemente salir a la calle. Es lamentable. Hay basura de toda clase imaginable expandida por cada calle que se transite (al menos las que yo transito). Hay restos de botellas, bolsas y de plástico vasos de casi todos los tamaños, de bebidas, botes y latas de refrescos y cervezas, bricks de zumos e isotónicos, papeles de toda clase (servilletas, revistas de publicidad destruidas, cajas de pizzas, octavillas anunciadoras tiradas por el suelo, pañuelos de papel, ropa vieja,...). Hay vómitos secos y pegados en las aceras, botellas de cristal abandonadas, enteras o hechas añicos. Incluso he llegado a ver algún tampón y compresas. Con su sangre incluida. Los contenedores de basura, a mediodía están llenos a rebosar, las esquinas, los rincones huelen a agrio. Los jardines y parques sucios, malolientes y desastrosamente abandonados de una mano de limpieza. O con exceso de suciedad y basura. Y, curiosamente, las papeleras... VACÍAS.
Hay restos de lo mencionado, abandonado primorosamente en portales, ventanas, esquinas, aceras, junto a las ruedas de coches, cerca de los contenedores... Todo muy correctamente situado y ordenado con mimo. Con mucho cuidado. Con suma delicadeza, a veces, junto a esa papelera vacía. Bien colocadito. Que no moleste al pasar a nadie.
Hay postes, esquinas y farolas que están a punto de causar náuseas al pasar junto a ellos por causa de las excreciones, sólidas o líquidas de los animales: de 2 ó 4 patas. No han visto el agua en tiempo...
¿Es la gente de Callosa tan incívica? ¿Somos tan maleducados, tan incorrectos? Bueno, la gente es como es. No hay más, aunque pudiera cambiarse. Cada cual es como cree que ha de ser y actúa en consecuencia.
Pues bien, cuando la gente, o la inmensa mayoría, es tan incívica, maleducada, incorrecta, dejada,... ahí es donde deben actuar las autoridades, que para eso, creo, están. No se pueden dejar las calles en el estado de abandono en que están. No se pueden limpiar las 4 calles ‘importantes’ y las otras no. Callosa no es la Calle Mayor, el Paseo, la Avenida de la Constitución y el Parque San Roque. Es algo más. Es algo más importante.
Señoras y señores políticos dirigentes de esta Real, Fidelísima e Ilustrísima Ciudad: cuando se vayan de vacaciones, con todo el derecho del mundo, como cualquiera, piensen que, por la causa que sea, queda gente que no marcha a ninguna parte y algunos otros que vienen de vacaciones o ya las acabaron y la actividad no cesa ni un momento, solo se aminora.
Cuando el incivismo callosino o visitante falle, actúen ustedes. No soy quien para decir a nadie como debe hacer ‘su trabajo, su cometido’. Allá cada cual, pero no recuerdo haber escuchado y sufrido el molesto motor de esa ¿limpiadora/barredora? mecánica tan asiduamente como en otras épocas. Puede que sea solo una percepción mía. ¡Ay! recuerdo a aquellos barrenderos, con su escoba de fabricación casera hecha de una rama de árbol y con hebras secas de matujos atadas con un ‘filete de cáñamo’. Eso sí que era barrer y limpiar. Con ‘palicos y cañicas’ las calles estaban limpias, curiosas, agradables de transitar. Y encima las regaban. No se trata de pensar que ‘pa eso cobran’ o que ‘pa eso están’, no, porque no siempre cobran ni están. Además, no bastaría solo con quitar la basura de en medio, como a veces se hace. Las calles, aceras, parques y jardines quedan manchados tras los derramamientos de líquidos y vómitos, rotura de botellas, vidrios. Y, además, están los cubos de agua que tiran algunas personas después de haber fregado sus suelos,... Y ¿por qué no se limpian regularmente las calles con esa manguera a presión que tiene, o tenía, a su disposición el equipo de limpieza pública? Por algo será.
Ya saben ustedes como deben actuar. Limpien. Limpien las calles, las aceras, los parques, los jardines. Limpien. No. Ustedes no. Ustedes manden limpiar. Ustedes ya tienen otros menesteres y ocupaciones, primando el de recaudar mucho para que no les falte a ustedes de nada.
Cualquier persona normal, en su economía doméstica diaria, sabe que tiene dos opciones para poder guardar algo al cabo de su vida (ingresos-gastos=ahorro): recaudar más y seguir gastando lo mismo, o, en segundo caso, recaudando lo mismo (salario), gastar menos. Quitar gastos no necesarios. Y hay tantos...
Desgraciadamente los políticos que nos ha tocado (iba a decir, sufrir o mantener, pero no) en suerte para que nos gobiernen en este siglo XXI se preocupan más por el primer punto. Claro lo primero es antes. Y, la verdad, nadie se tira piedras sobre su propio tejado. ¡Qué tontería! Y a nivel local no iba a ser menos. Y, conste donde deba constar, que no estoy hablando en ningún momento de colores políticos. Simplemente generalizo. A pesar de que hay quien dice que no todos los políticos se deben meter en el mismo saco. No. Claro que no. En eso estoy de acuerdo. Los que no quepan en el mismo saco se meten en otro igual. Porque da lo mismo. Son todos iguales.
Porque, claro está, que para recoger más, como está a la orden del día con estos políticos actuales, hay que seguir recaudando más. Y más... Ni un momento piensan en reducir gastos, la mayoría, inútiles. Entonces ¿qué inventamos? Pues ponemos los bordillos azules y otro ingreso. De momento lo ponemos baratito para que no se queje nadie o sean los menos. Para que sea leve. Je, je, por muy barato que sea, que no digo que no lo sea, es más caro que antes de San Roque. De todos modos cabría recordarles a los dirigentes que existe una zona 'naranja' para residentes o algo parecido.
Desde estas líneas, ni desde ningunas otras, ni yo ni nadie, puede incitar a alguien a ‘tunear’ los aparatos pintándolos o graffiteándolos, ni a obturar las cerraduras con silicona, ni derribarlos, ni estropearlos. De ningún modo se puede romper voluntariamente las placas solares que los alimentan, ni las pantallitas digitales donde ver lo hemos de pagar por lo que antes no pagábamos. NO. En mayúsculas. De ningún modo ni manera. RESPETEMOS EL MOBILIARIO URBANO. Pero sí que se puede alentar al ciudadano a NO USAR LA ZONA AZUL. Buscar sitios alternativos, calles aledañas, huecos no azules. Ocasionará alguna molestia aparcar algo más lejos de donde se tiene costumbre, estará un poco más complicado, será más ‘traumático’, pero cuando la empresa vea que no es un negocio rentable,... puede que desista y se lleve sus aparatos, impecablemente nuevos y vacíos, a otro lugar. Usemos las zonas azules solo cuando sea horario gratuito, que lo hay. Busquemos otro sitio en horas de pago. Será largo, pero “La unión hace la fuerza”. Y, por favor, muy encarecidamente: RESPETEMOS EL MOBILIARIO URBANO. Respetémoslo en todo momento. Incluidas las papeleras. Usémoslas. Mantengamos las calles limpias y la zona azul vacía. Ya que por ahi debemos circular nosotr@s mism@s.
Por favor, no comenten este artículo. Ni para bien, ni para mal. Gracias por leerme.
Domingo 19 de Agosto
Así es la vida
A los eventos que nos puedan acaecer en nuestra vida diaria no hay que darles más importancia de la que realmente tienen. Ni menos. Si algo, algún proyecto, está en el aire y no se sostiene con nada, cae por su propio peso. No importa. Es posible que haya otras oportunidades o como se les quiera llamar. La vida, constante sacrifcio, a pesar de ser corta, es más larga de lo que nosotros pensamos y siempe acaba devolviéndonos lo que en algún momento nos arrebató. Como el agua de lluvia que cae al mar. No pensemos que se pierde, porque más tarde, esa misma agua, nos vuelve a llover de nuevo. Se nos regala otra vez.
La vida, la fortuna o el azar también nos permite poder elegir entre varias alternativas en todo momento y, claro, cada cual, en un acto puro de egoísmo, elige una. La que considera que es la mejor, la que más nos conviene en ese momento, la más gozosa y real. Aunque el tiempo nos confirmará y ratificará si fue acertada o no esa eleccion o hubiese sido conveniente elegir cualquier otra.
Tú elige libremente. No te importe el resto del mundo...
La vida, la fortuna o el azar también nos permite poder elegir entre varias alternativas en todo momento y, claro, cada cual, en un acto puro de egoísmo, elige una. La que considera que es la mejor, la que más nos conviene en ese momento, la más gozosa y real. Aunque el tiempo nos confirmará y ratificará si fue acertada o no esa eleccion o hubiese sido conveniente elegir cualquier otra.
Tú elige libremente. No te importe el resto del mundo...
TERCETOS PARA ARES
No me queda ya ningún otro amigo.
En mi vida repleta de pesares,
tan solo tú sigues aquí conmigo,
a pesar de todos los avatares,
aún sin comprender esto que te digo,
te tengo fiel a mi lado, Ares
En mi vida repleta de pesares,
tan solo tú sigues aquí conmigo,
a pesar de todos los avatares,
aún sin comprender esto que te digo,
te tengo fiel a mi lado, Ares
Escrito durante la tarde del 22 de Agosto de 2011
A vueltas con el fútbol
Hola de nuevo
Supongo que todo el mundo está de acuerdo con que todo trabajador (y los futbolistas con trabajadores, privilegiados, pero trabajadores, al fin y al cabo) todos los trabajadores, repito, tienen derecho a cobrar y descansar. Esto es un hecho incuestionable. Bueno. Está claro que esta convocatoria de huelga (otro derecho del trabajador) se realiza porque hay quienes no cobran ni atisbos de cobro. Se plantea la huelga como medida de presión. Eso está bien. Pero nunca se piensa en los aficionados (en los verdaderos aficionados, no en los futboleros del fin de semana), que tras tanto tiempo sin fútbol estan deseosos de ver partidos de calidad. También podría servir como medida de presión. Luego se quejan de que hay mucho 'cemento' en los estadios cuando hay partidos. Vale. ¿Para cuándo la huelga de 'paganinis'?
Pero yo me pregunto (como tal vez, alguien más)... ¿por que se realiza el parón, huelga o como se le quiera llamar en este fin de semana y no en el anterior? Lógicamente debe de haber alguna razón de peso para que se hiciera de esta manera... pero yo NO LA SÉ, y como yo alguien más. O es que como son solo dos partidos y título (= € por campeonato) ¿no se quiso aplazar? Estaban los Casillas, Puyol, Piqué y compañía de acuerdo con la huelga, en primera línea de la AFE... y ¿por qué no el domingo 14 y 17 de Agosto y luego 20 y 21 sucesivamente hasta que lleguen a un acuerdo? Me lo expliquen por favor...
Supongo que todo el mundo está de acuerdo con que todo trabajador (y los futbolistas con trabajadores, privilegiados, pero trabajadores, al fin y al cabo) todos los trabajadores, repito, tienen derecho a cobrar y descansar. Esto es un hecho incuestionable. Bueno. Está claro que esta convocatoria de huelga (otro derecho del trabajador) se realiza porque hay quienes no cobran ni atisbos de cobro. Se plantea la huelga como medida de presión. Eso está bien. Pero nunca se piensa en los aficionados (en los verdaderos aficionados, no en los futboleros del fin de semana), que tras tanto tiempo sin fútbol estan deseosos de ver partidos de calidad. También podría servir como medida de presión. Luego se quejan de que hay mucho 'cemento' en los estadios cuando hay partidos. Vale. ¿Para cuándo la huelga de 'paganinis'?
Pero yo me pregunto (como tal vez, alguien más)... ¿por que se realiza el parón, huelga o como se le quiera llamar en este fin de semana y no en el anterior? Lógicamente debe de haber alguna razón de peso para que se hiciera de esta manera... pero yo NO LA SÉ, y como yo alguien más. O es que como son solo dos partidos y título (= € por campeonato) ¿no se quiso aplazar? Estaban los Casillas, Puyol, Piqué y compañía de acuerdo con la huelga, en primera línea de la AFE... y ¿por qué no el domingo 14 y 17 de Agosto y luego 20 y 21 sucesivamente hasta que lleguen a un acuerdo? Me lo expliquen por favor...
TE ECHO DE MENOS
Sí, te echo mucho de menos. Cómo te echo de menos. Todo me recuerda a ti, te veo y te siento en cada cosa que hago. Me cuesta creer que ya no estás aquí. Cómo te echo de menos. Quisiera verte, olerte, escucharte,... sentirte.
Echo de menos el no poder estar contigo, el acento de tu voz al pronunciar mi nombre, oír tus quejas, tu risa, poder hablarte, percibir tu aroma, tu contacto, sentir el placer con el que inundas mis sentidos.
¡Qué duro está siendo! Cada momento te recuerdo con más fuerza, más viva. Me haces falta tanto. Y tú lo sabes. ¿Qué corto se hizo el tiempo junto a ti? ¿Por qué esta sensación? ¿Qué me pasa?
Quiero volver a reír a tu lado, quiero que me riñas, quiero que me cuentes tus historias, que me guíes por tu vida. Necesito escucharte, necesito saber que estás ahí. Te necesito.
Nada me reconforta, todo me duele, todo me asfixia, todo me molesta, nada me alivia. Se que hay que luchar y salir adelante (lo aprendí de ti, pero todavía no he aprendido la lección del todo). La gente sigue con su vida: ya la tenían antes, pero yo no: tú eres mi nueva vida, mi nuevo sueño por el que luchar, mis ganas de vivir.
A veces sonrío al recordar esos momentos tan nuestros. Muchas veces lo pasamos bien, otras no tanto y en ocasiones lo pasamos realmente mal. Esos momentos no tan agradables, pero que ahora me hacen sonreír. Momentos dignos de revivir una y otra vez para poder compartirlos de nuevo y mejorarlos contigo, porque no dejo de pensarte y saberte lejos. Pero lo natural es quedarse con lo bueno, que fue abundante, y olvidar lo malo, que ya pasó. De mi memoria borro los malos momentos. Me quedo con todo lo bueno que sentí contigo. Es en estos momentos en que me siento cerca de ti... pero tan lejos... Porque tu recuerdo duele, duele mucho. Muchísimo. Ni siquiera yo podía imaginar cuánto. Tu olor, tu voz, tus cosas, tu orden tan meticuloso, esas cosas que me hacían reír,... ahora duelen, me duelen, porque estamos muy lejos. Dura tan poco lo bueno... El tiempo me está doliendo más. Ese tiempo que ha de pasar para revivir todo otra vez, si vuelve a suceder de nuevo. El tiempo que es tan relativo. Relativo y efímero. En esta vida todo parece ser relativo y efímero.
Te necesito. Voy sin rumbo, no se por donde encarar la vida que viene sin tenerte a mi lado. Temo que me olvides, que no tengamos más esos momentos nuestros, que te olvides de nuestros silencios, de nuestras riñas, de nuestros anhelos, de nuestros pasos juntos... ¡No me olvides! te grito desde lo más profundo de mi alma. Esta alma que, a veces, me consuela, pues hace sentirte cerca, saberte ahí, en la sombra, pensándome, sintiendo las mismas vivencias que yo. Te echo de menos mucho. ¡Cuánto te añoro! ¡Cuanta falta me haces! ¡Qué duro me está resultando esta lejanía!
Te echo tanto de menos que me está costando mucho normalizarme, que me siento alma solitaria entre todo el mundo, que me enfado contigo porque te fuiste y conmigo por dejarte ir, porque necesito besarte, porque necesito oírte, quejarte, escucharte,... sentirte, porque soy egoísta y te necesito aquí y ahora. Porque te creía parte de mí. Y sé que lo eres, lo sé, siempre estarás en mí.
No sé nada de ti. No sé dónde andarás, no sé lo que haces, no sé con quién ni cómo estás. Y yo aquí, impotente, haciéndome preguntas que no tienen respuesta. Resignación. Así es la vida. No siempre las cosas salen como se quiere. Alguien dijo alguna vez que ‘no intentes que la vida sea como tú quieres, sino que intenta querer la vida como es’.
En cualquier caso, son tantos los recuerdos...
Si algo se aprende con el tiempo, es a reírse de lo propio. De aquí a un tiempo recordaremos todo esto y nos reiremos, así que ¿por qué no empezar hoy mismo? Sólo algo más: aunque no sepa dónde estás, ni que harás, ni con quién: TE ECHO DE MENOS. Mi corazón seguirá contigo.
NO OLVIDES QUE TE ESPERO, NI ESPERES QUE TE OLVIDE
Tengo un corazón henchido de debilidades. Y tú eres una de ellas.
8 de Agosto de 2011
¡QUÉ PERSONA!
No hace mucho he convivido con una persona, que ha sido para mí... anfitriona, mecenas, sincera y honrada, reticente y puntillosa, reservada, silenciosa y observadora, maestra, guía, compañera, amable y cariñosa, pudorosa, recatada, fantástica, habladora y callada, real e idealista, salvaje y fuerte, honesta y clara, mamá (im)paciente, delicada y dura, firme y convencida, distraída, abstraída, ausente, apasionada... y apasionante.
Cierto. Esa persona eres tú, efectivamente. Gracias por ser así y estar ahí. GRACIAS POR TODO.
Cierto. Esa persona eres tú, efectivamente. Gracias por ser así y estar ahí. GRACIAS POR TODO.
Escrito durante un viaje en tren de León a Madrid
Semana de Pasión
La vida es un baile de máscaras al que todos estamos invitados.
Cuando levanta la niebla y el día se ilumina ¡qué claro se ve todo! ¡qué bien se ve mundo y sus entes cuando el tupido velo que cubre los ojos cae por algún motivo, hecho casual o alguna persona!
Vas creando tu sueño con ilusión día tras día. Montas tu gran pasión, poniendo uno tras otro cada minúsculo brote de esperanza, que supone cada cual un esfuerzo supremo. Y así un día y otro, levantándolo hasta casi el infinito, hasta que súbitamente, sin esperarlo, algo o alguien te descubren que es algo imposible, que es irrealizable. Que en esta vida, en esta mascarada, no hay lugar para soñar. Hay que hacer lo que todo el mundo cree que tienes que hacer: pensar, actuar y vivir en esa normalidad que todos predican y no practican.
Has de vivir de ese modo que te ha tocado, por decreto. Está prohibido soñar. No se te permite tener ilusiones, anhelos. La vida es así. Tu vida es así y siempre habrá quien te lo recuerde, quien te diga que ‘eso’ no te está permitido. Que no es tu rol y que has errado el Camino. Y entonces te rebelas. Y pides de nuevo el tupido velo que habías perdido, pero para ellos. Que quieres que la luz que ilumina tu mundo sea la tuya. Tu sueño. Tu pasión. Y no quieres ver todos esos disfraces hipócritas, engañosos, tergiversados,... esa falsa bondad colocada sobre la putrefacta maldad. Y todo, al final, sale. Todo aparece, porque toda aparición es hermosa, pero la realidad es otra cosa.
Caminas por la vida tratando de hacer el bien para ti y quienes te rodean. Incluso llegando al altruismo puro. A duras penas lo consigues. Pero ¡ay! no intentes pedir para tu propia persona. Eso lo cambia todo. Es egoísmo. No tienes derecho a ser tú. No te debes a ti. Has de contar con el resto del mundo. Y han de darte su permiso expreso, su consentimiento y su aprobación y beneplácito. O no. y eso es lo grave. Porque no puedes decidirlo por tu cuenta solamente. Tu Camino en la vida está marcado de antemano. No puedes desviarte de él. No te lo consentirían. Gente pusilánime, mundo falaz, costumbres hipócritas, normas rígidas y ridículas. Te debes a ‘su causa’: no pienses, no sientas, no planees, no decidas, no te ilusiones, no te apasiones. No ha lugar, no tienes derecho. Ellos lo harán por ti. Llora, sufre, medita sobre “tu bienestar”, impulsa sus proyectos, vive sus deseos y hábitos, ríe sus alegrías, siente su dolor... y el tuyo. No exteriorices tu alegría: no la mereces. Además es azarosa y corta, efímera. Solo para tí, solo para tu intimidad. No intentes alargarla, harías daño al resto de ‘personas saludable’ que te rodean. No tienes derecho a ser feliz sin ellos.
Y si no quieren compartir... ¿qué hacer? ¿qué hice para merecer esto? ¿o es sólo un castigo? ¿qué gran pecado olvidado cometí? ¿cual fue el error irreparable? No apuntaré nada sobre mis virtudes, que no son muchas y están todavía por descubrir, ni recordaré mis defectos, que, por el contrario, son grandes, abundantes y conocidos. Pero ¿por qué? ¿por qué yo? ¿por qué a mí, precisamente? Posiblemente sea una venganza del Destino. ¿Venganza? ¿de qué? ¿de quién? Pues no. Ante estas situaciones hay que resistir, oponerse, no dejarse intimidar, luchar, contraatacar, inventar, crear, vivir, soñar, realizar...
Me parece interesante este enlace. Estudia la letra:
http://www.stlyrics.com/lyrics/forrestgump/everybodystalkin.htm
.
Cuando levanta la niebla y el día se ilumina ¡qué claro se ve todo! ¡qué bien se ve mundo y sus entes cuando el tupido velo que cubre los ojos cae por algún motivo, hecho casual o alguna persona!
Vas creando tu sueño con ilusión día tras día. Montas tu gran pasión, poniendo uno tras otro cada minúsculo brote de esperanza, que supone cada cual un esfuerzo supremo. Y así un día y otro, levantándolo hasta casi el infinito, hasta que súbitamente, sin esperarlo, algo o alguien te descubren que es algo imposible, que es irrealizable. Que en esta vida, en esta mascarada, no hay lugar para soñar. Hay que hacer lo que todo el mundo cree que tienes que hacer: pensar, actuar y vivir en esa normalidad que todos predican y no practican.
Has de vivir de ese modo que te ha tocado, por decreto. Está prohibido soñar. No se te permite tener ilusiones, anhelos. La vida es así. Tu vida es así y siempre habrá quien te lo recuerde, quien te diga que ‘eso’ no te está permitido. Que no es tu rol y que has errado el Camino. Y entonces te rebelas. Y pides de nuevo el tupido velo que habías perdido, pero para ellos. Que quieres que la luz que ilumina tu mundo sea la tuya. Tu sueño. Tu pasión. Y no quieres ver todos esos disfraces hipócritas, engañosos, tergiversados,... esa falsa bondad colocada sobre la putrefacta maldad. Y todo, al final, sale. Todo aparece, porque toda aparición es hermosa, pero la realidad es otra cosa.
Caminas por la vida tratando de hacer el bien para ti y quienes te rodean. Incluso llegando al altruismo puro. A duras penas lo consigues. Pero ¡ay! no intentes pedir para tu propia persona. Eso lo cambia todo. Es egoísmo. No tienes derecho a ser tú. No te debes a ti. Has de contar con el resto del mundo. Y han de darte su permiso expreso, su consentimiento y su aprobación y beneplácito. O no. y eso es lo grave. Porque no puedes decidirlo por tu cuenta solamente. Tu Camino en la vida está marcado de antemano. No puedes desviarte de él. No te lo consentirían. Gente pusilánime, mundo falaz, costumbres hipócritas, normas rígidas y ridículas. Te debes a ‘su causa’: no pienses, no sientas, no planees, no decidas, no te ilusiones, no te apasiones. No ha lugar, no tienes derecho. Ellos lo harán por ti. Llora, sufre, medita sobre “tu bienestar”, impulsa sus proyectos, vive sus deseos y hábitos, ríe sus alegrías, siente su dolor... y el tuyo. No exteriorices tu alegría: no la mereces. Además es azarosa y corta, efímera. Solo para tí, solo para tu intimidad. No intentes alargarla, harías daño al resto de ‘personas saludable’ que te rodean. No tienes derecho a ser feliz sin ellos.
Y si no quieren compartir... ¿qué hacer? ¿qué hice para merecer esto? ¿o es sólo un castigo? ¿qué gran pecado olvidado cometí? ¿cual fue el error irreparable? No apuntaré nada sobre mis virtudes, que no son muchas y están todavía por descubrir, ni recordaré mis defectos, que, por el contrario, son grandes, abundantes y conocidos. Pero ¿por qué? ¿por qué yo? ¿por qué a mí, precisamente? Posiblemente sea una venganza del Destino. ¿Venganza? ¿de qué? ¿de quién? Pues no. Ante estas situaciones hay que resistir, oponerse, no dejarse intimidar, luchar, contraatacar, inventar, crear, vivir, soñar, realizar...
Me parece interesante este enlace. Estudia la letra:
http://www.stlyrics.com/lyrics/forrestgump/everybodystalkin.htm
.
Escrito durante la Semana del 28 de Marzo al 3 de Abril de 2011
Incomprensible Atasco futbolero
Parece mentira, pero así de cierto es. Esta gente del fútbol profesional parecen no tener bien amueblado el ático. O son inconscientes. De los de 'salto de mata'. De no ver más allá del Euro o algo les pasa.
Resulta que ahora, a pocos días de celebrarse, unos quieren aplazar la jornada del domingo, otros quieren retrasarla y otros no jugarla y correr calendario y otras versiones. Pero ¿cómo se puede plantear esto a estas altura del partido? El calendario está hecho (y consensuado y aprobado, supongo, por todas las partes) desde Julio. Claro todo es comprensible... en Julio no hacía tanto frío como ahora, había vacaciones y nada 'importante' en qué pensar (era todo Mundial y bien que salimos y que se repita a pesar de los dirigentes, que andaban por Sudáfrica). Ahora, de aquellos mimbres salen estos cestos. Señores de las respectivas cúpulas dirigentes del sufrido fútbol español en otros países no paran las competiciones y no son 'la mejor liga del mundo'. Que es por distintos intereses, estamos de acuerdo. Cada persona es un mundo distinto al otro. Pero hay mundos sufridores, los de siempre, los que pagan, los que mantienen todo este tinglado en pie: los espectadores. Los de la TV y los del estadio, los que compran directamente las camisetas y otros artículos y los que consumen solamente la publi que se encargan las televisiones de introducirles en sus casas, los que pagan una televisión privada para poder ver los partidos y los que acuden a los bares únicamente en esas ocasiones. Seamos sensatos, señores, seamos sensibles. No voy a dar ni quitar razones, lo hará el tiempo, pero traten estos temas en su momento. En Julio ya existía el convenio de no jugar en Navidades entre tal y tal fecha, ambas incluidas. Cabeza. Sensibilidad. Lógica. Prudencia. Dejen de culpar al de enfrente. Suerte y tomen una decisición justa. O la menos injusta para cada colectivo.
Resulta que ahora, a pocos días de celebrarse, unos quieren aplazar la jornada del domingo, otros quieren retrasarla y otros no jugarla y correr calendario y otras versiones. Pero ¿cómo se puede plantear esto a estas altura del partido? El calendario está hecho (y consensuado y aprobado, supongo, por todas las partes) desde Julio. Claro todo es comprensible... en Julio no hacía tanto frío como ahora, había vacaciones y nada 'importante' en qué pensar (era todo Mundial y bien que salimos y que se repita a pesar de los dirigentes, que andaban por Sudáfrica). Ahora, de aquellos mimbres salen estos cestos. Señores de las respectivas cúpulas dirigentes del sufrido fútbol español en otros países no paran las competiciones y no son 'la mejor liga del mundo'. Que es por distintos intereses, estamos de acuerdo. Cada persona es un mundo distinto al otro. Pero hay mundos sufridores, los de siempre, los que pagan, los que mantienen todo este tinglado en pie: los espectadores. Los de la TV y los del estadio, los que compran directamente las camisetas y otros artículos y los que consumen solamente la publi que se encargan las televisiones de introducirles en sus casas, los que pagan una televisión privada para poder ver los partidos y los que acuden a los bares únicamente en esas ocasiones. Seamos sensatos, señores, seamos sensibles. No voy a dar ni quitar razones, lo hará el tiempo, pero traten estos temas en su momento. En Julio ya existía el convenio de no jugar en Navidades entre tal y tal fecha, ambas incluidas. Cabeza. Sensibilidad. Lógica. Prudencia. Dejen de culpar al de enfrente. Suerte y tomen una decisición justa. O la menos injusta para cada colectivo.
Navidad
A pesar de la crisis galopante que soportamos, la Navidad se sigue celebrando de la misma forma: compras, cenas, regalos,...
Estos políticos que nos ha tocado sufrir en la Europa y España de hoy no van a poder con la celebración de esta ni de otras fiestas localizadas en el pueblo normal y llano, la ilusión de vivir bien y decentemente muy a su pesar. Porque ellos estan luchando por solucionar la crisis y salir de ella de forma muy loable. Pero la cosa pasa por el método para solucionar el tema. A COSTA DE LOS DEMÁS, por supuesto. Recortamos todo lo recortable, menos lo que a ellos ateñe o se les acerque lo más mínimo, no sea que les salpique de alguna manera y tengan que recortarse algo sus escasos presupuestos. Con lo fácil que sería quitar todos los cargos duplicados, por poner un ejemplo. Bueno, no sería tan fácil quitarlos a esta altura del partido. Se debiera haber hecho de no crearlos, claro. Ahora es complicado...
Pues, de momento, nada más, FELIZ NAVIDAD y Próspero Año 2011 (a pesar de todo...) y un deseo que he llegado a ver por ahí:
Estos políticos que nos ha tocado sufrir en la Europa y España de hoy no van a poder con la celebración de esta ni de otras fiestas localizadas en el pueblo normal y llano, la ilusión de vivir bien y decentemente muy a su pesar. Porque ellos estan luchando por solucionar la crisis y salir de ella de forma muy loable. Pero la cosa pasa por el método para solucionar el tema. A COSTA DE LOS DEMÁS, por supuesto. Recortamos todo lo recortable, menos lo que a ellos ateñe o se les acerque lo más mínimo, no sea que les salpique de alguna manera y tengan que recortarse algo sus escasos presupuestos. Con lo fácil que sería quitar todos los cargos duplicados, por poner un ejemplo. Bueno, no sería tan fácil quitarlos a esta altura del partido. Se debiera haber hecho de no crearlos, claro. Ahora es complicado...
Pues, de momento, nada más, FELIZ NAVIDAD y Próspero Año 2011 (a pesar de todo...) y un deseo que he llegado a ver por ahí:
QUE LO MEJOR DE 2010 SEA LO PEOR DE 2011.
Mientras tanto disfruta estas webs sobre tarjetas navideñas y envía alguna.
Elecciones
Hola de nuevo
Hoy me siento inspirado y voy a exponer mi opinión sobre este asunto del título.
Vaya por delante que soy demócrata y tengo mis ideas políticas (sobre todo idealizadas, utópicas..., muy poquitas y no demasiado positivas) y no me decanto por ningún partido político en particular, a día de hoy.
También decir que gobernar 'correctamente' para todo el mundo es muy complicado. Valga el ejemplo de un fuera de juego, penalty o cualquier otra señalización de infracción, a criterio del árbitro, en un partido de fútbol: Los seguidores del equipo penalizado, (casi) nunca admitirán que tal infracción existiera, demonizando al juez que arbitra en este caso. Justo lo contrario que los seguidores del otro equipo, que demonizarán al "presunto infractor" y santificarán al árbitro, principal o auxiliar, en cada caso.
Bien, volviendo a lo que nos ocupa...
No quisiera tener que volver a ser parte OBLIGADA de las (posibles y futuras) corruptelas, tejemenejes, chanchullos... de es@s señor@s que vamos a elegir a cualquier nivel. No pido que se suspendan las elecciones, no. ¿Qué haríamos con esa gente? ¿meterla al paro? y ¿pagárselo?... ufffff, no por Dios. Que sigan.
Lo que digo es lo siguiente...
Igual que hay un plazo para para consultar las listas del censo electoral, reclamar sobre esas listas por posibles anomalías o deficiencias, plazo para resolverlas, otro plazo para otro asunto, etc. yo PIDO (no se si exigiría, pero lo dejamos en una petición), PIDO, repito, que para la formación de las mesas electorales TAMBIÉN se abra una lista de 'voluntari@s' a presidirlas o a ser convacad@s como vocales de mesa, que gente habrá que tenga ganas de mesa, por diferentes motivos: vivr la experiencia, necesidad de din€ro €xtra, gente en paro, gusto por los inc€ntivos,... y así se dejaría de 'molestar' a otras personas que nada quieren o tienen que ver con esas historias.
Señor@s políti@s, si, por casualidad, algun@ de vds. llega a leer esto, que lo piense, recapacite y, por favor, estudie la propuesta.
Es difícil ser político, más, si cabe, gobernante, pero ser ciudadano tampoco es fácil.
La entrada es muy larga. Gracias por llegar leyendo hasta aquí y, si procede, opina sobre el tema. Gracias de nuevo.
Hoy me siento inspirado y voy a exponer mi opinión sobre este asunto del título.
Vaya por delante que soy demócrata y tengo mis ideas políticas (sobre todo idealizadas, utópicas..., muy poquitas y no demasiado positivas) y no me decanto por ningún partido político en particular, a día de hoy.
También decir que gobernar 'correctamente' para todo el mundo es muy complicado. Valga el ejemplo de un fuera de juego, penalty o cualquier otra señalización de infracción, a criterio del árbitro, en un partido de fútbol: Los seguidores del equipo penalizado, (casi) nunca admitirán que tal infracción existiera, demonizando al juez que arbitra en este caso. Justo lo contrario que los seguidores del otro equipo, que demonizarán al "presunto infractor" y santificarán al árbitro, principal o auxiliar, en cada caso.
Bien, volviendo a lo que nos ocupa...
No quisiera tener que volver a ser parte OBLIGADA de las (posibles y futuras) corruptelas, tejemenejes, chanchullos... de es@s señor@s que vamos a elegir a cualquier nivel. No pido que se suspendan las elecciones, no. ¿Qué haríamos con esa gente? ¿meterla al paro? y ¿pagárselo?... ufffff, no por Dios. Que sigan.
Lo que digo es lo siguiente...
Igual que hay un plazo para para consultar las listas del censo electoral, reclamar sobre esas listas por posibles anomalías o deficiencias, plazo para resolverlas, otro plazo para otro asunto, etc. yo PIDO (no se si exigiría, pero lo dejamos en una petición), PIDO, repito, que para la formación de las mesas electorales TAMBIÉN se abra una lista de 'voluntari@s' a presidirlas o a ser convacad@s como vocales de mesa, que gente habrá que tenga ganas de mesa, por diferentes motivos: vivr la experiencia, necesidad de din€ro €xtra, gente en paro, gusto por los inc€ntivos,... y así se dejaría de 'molestar' a otras personas que nada quieren o tienen que ver con esas historias.
Señor@s políti@s, si, por casualidad, algun@ de vds. llega a leer esto, que lo piense, recapacite y, por favor, estudie la propuesta.
Es difícil ser político, más, si cabe, gobernante, pero ser ciudadano tampoco es fácil.
La entrada es muy larga. Gracias por llegar leyendo hasta aquí y, si procede, opina sobre el tema. Gracias de nuevo.
Etiquetas:
democracia,
elecciones,
gobierno,
política
De nuevo nos encontramos con el cambio de horario de invierno al de verano. ¿? Está claro y comprobado que este cambio afecta a las políticas energéticas de ahorro. Según los gobiernos nacionales, incluso comunitarios europeos, haciendo este gesto se ahorran nosecuantos millones de €. Eso está muy bien, ya digo, pero la cuestión es... ¿quién se lo ahorra? ¿a quien beneficia este ahorro? ¿quién se embolsa esos €? Porque está claro que el recibo de la luz no va a bajar... Si en España, desde donde escribo, se ahorran 45 mil millones y somos 45 millones de residentes... ¿qué tanto de malo tiene repartir esos ahorros generados por todos nosotros? Me parece una falacia. Si tan bueno es este horario... ¿por qué no lo dejan todo el año? En invierno amanecería más tarde, de acuerdo, pero tambien sería el anochecer más tarde. O, tal vez, ¿estos mismos gobiernos que nos dicen que para el verano es bueno y lo cambian en invierno para que empecemos a trabajar antes acabemos casi o ya definitivamente de noche, no sintamos ganas de salir a gastar esos € que nos ahorramos?. En fin, cada cual tiene su opinión y sus razones justificativas de la misma, porque para gustos... colores
Extraño
Partido de Liga Barcelona-Getafe. Aproximadamente minuto 30 de la 2ª parte. El balón queda suelto y se dirige con el impulso hacia el banderín de corner, solamente perseguido por Puyol. Tropieza en dicho banderín y sale del campo. Comentario de Antonio Esteva a Julio Salinas, creo: "... tropieza en el banderín y sale fuera por la línea de fondo, ya que para eso está el banderín para saber si el balón sale a fuera de puerta o a corner" ¡¡¡¿?!!! ¡Estevaaaaaaaaaa!
La Radio en directo es así
Viernes 9 de Enero de 2009. Gran nevada en Madrid y casi toda España. Hora 17.26. Llamadas de los oyentes o escuchantes, como le gusta decir a una emisora de radio y otra presentadora. Programa Julia en la Onda de Onda Cero. Sección 'El Revuelto'. Cuando llama un oyente dice que está atrapado en la nevada todo el día. ¿En serio? ¿Desde qué hora? Desde la 9. Y Julia Otero, inocentemente, le replica... ¿de la mañana?... Si es todo el día, ¿van a ser de noche? jiiiiiii
... un año después
Después de 1 año de inactividad impuesta por la dichosa incapacidad, de nuevo aquí para contar o relatar alguna cosilla. Más bien poco ya que no hay grandes novedades desde entonces, a no ser que el camino me fue estupendo. Hice el doble de kilómetros y días y me parecieron las mitad del año anterior que volví con el fracaso marcado en las plantas de los pies. Ya estoy preparando el próximo para el año 2009, puesto que en el 2010, Año Santo Xacobeo, veremos que puedo hacer... Habrá mucha gente y puede parecer una romería en vez de peregrinación. Si te animas a salir al Camino, no dudes en ponerte en contacto conmigo y planeamos alguna cosa.
Hasta la próxima...
Hasta la próxima...
Último de Noviembre
Menudo fin de semana (el último de este Noviembre de 2007 que se nos va). Todo el día nublado, frío y ademas de guardia. Pero que más da. El postoperatorio va bien y el desarrollo hacia la normalidad sigue su curso normal, aunque algo lento, para mi parecer, porque después de 6 semanas... En fin.
Todavía continuo con mi Vortaro (Diccionario) sobre Esperanto. Espero que si lees este blog alguna vez, te puedas interesar por este idioma tan fácil o que, al menos, sientas un poco de curiosidad.
Se vi lernigu tiun ĉi lingvo, vi havos eblecon por koni homojn el aliaj landoj en la tuta mondo. Tiel mi esperas.
Todavía continuo con mi Vortaro (Diccionario) sobre Esperanto. Espero que si lees este blog alguna vez, te puedas interesar por este idioma tan fácil o que, al menos, sientas un poco de curiosidad.
Se vi lernigu tiun ĉi lingvo, vi havos eblecon por koni homojn el aliaj landoj en la tuta mondo. Tiel mi esperas.
Por cierto, teniendo como tengo el servicio telefónico, me preguntaba que porqué no podríamos hablar vía telefónica. Yo te llamaría sin problemas para dialogar sobre estos temas que mencionaba anteriormente. Claro siempre que estuvieras en territorio nacional español y por un tiempo limitado y no demasiado elevado.
Anímate a enviarme tu número de teléfono fijo y charlamos. Creo que podría ser interesante. Y si "parolas esperante" podríamos, incluso, practicar "la lingvo".
Ĝis viajn baldaŭajn noticojn
Anímate a enviarme tu número de teléfono fijo y charlamos. Creo que podría ser interesante. Y si "parolas esperante" podríamos, incluso, practicar "la lingvo".
Ĝis viajn baldaŭajn noticojn
Saluton! Skajpa kompanio oni diris, ke ili ne povas krei flagon de Esperanto.
Ĉu vi povas sendi petan mesaĝon kun tiu ligilo http://images.google.es/images?svnum=10&hl=eo&q=esperanta+flago
Vidu rezultatan paĝon
Bonvolu helpu nin kaj iru al helpo, tie estas demandejo de kompanio de Skajpo!
Antaŭdankon!
Kodo estus (flag:eo)
Ĉu vi povas sendi petan mesaĝon kun tiu ligilo http://images.google.es/images?svnum=10&hl=eo&q=esperanta+flago
Vidu rezultatan paĝon
Bonvolu helpu nin kaj iru al helpo, tie estas demandejo de kompanio de Skajpo!
Antaŭdankon!
Kodo estus (flag:eo)
Hodiaŭ mi volas publiki kaj komenci ŝakludon kun tiuj, kiujn volas respondi al la unua movo ke mi faras en tiu momento. Mi promesas ne uzi maŝinon por ludi, kaj al vi mi petas saman promeson.
La unua movo estas:
Ĝis
La unua movo estas:
- FIDE = P4R
- Eo = P4R (Peono al la 4 el la Reĝo)
- Koordinatoj: e2-e4
Ĝis
Suscribirse a:
Entradas (Atom)